Σύλλογος Κλινδαίων Νομού Ηλείας

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ"

Κατηγοριες

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019 19:49

Κι όμως, χαμογελάς, ξανά

Γράφει η Ήβη Παπαϊωάννου

Για εσένα, εαυτέ μου, για εσένα, που δεν ξέρουμε και εμείς πώς, μα όλα δείχνουν πως πάμε και πάλι να τα καταφέρουμε. Πρόσεξε, όχι να ξεφύγουμε, όχι να ξεγλιστρήσουμε, να αποφύγουμε, μα, αυτήν τη φορά, να τα καταφέρουμε. Μάθαμε πια καλά, πως όσο αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε γυμνά τα ζόρια μας, αυτά δεν ησυχάζουν, αναβράζουν και επανέρχονται. Μάθαμε κιόλας πως οι κύκλοι είναι για να κλείνουν, κι αν δεν κλείσουν, κι αν τους προσπεράσουμε, μόνο εμάς ξεγελάμε. Εμάς, που στην τελική, μόνο εμάς έχουμε, μόνο εμάς είχαμε πάντα.

Ναι, τα συμμερίζομαι όλα. Ήταν δύσκολα. Πολύ. Αφόρητα. Πόση σκοτεινιά και πόση αδράνεια. Πόση απελπισία να αδράξουμε συναισθηματικά στηρίγματα που ήταν καταδικασμένα να μας κλειδώσουν σε κενά. Τα λάθη αμέτρητα, μα δικά μας. Δικά μας να κλαίμε, δικά μας να γελάμε που μας μάθανε κι άλλες, πιο πολύτιμες ενδόμυχες πτυχές του εαυτού μας. Στους μήνες εκείνους που κάθε ίχνος εσωτερικής δύναμης είχε κρυφτεί καλά, το άτιμο. Στους μήνες εκείνους που δεν μπορούσες να σε φανταστείς πια ως αναπόσπαστο κομμάτι του έξω κόσμου. Μα είχες, βλέπεις, μια σοβαρή αποστολή. Έπρεπε να τα πείτε ξεκάθαρα για πρώτη φορά με τους πιο ενδόμυχους φόβους σου. Με τα πάθη σου, τα παράπονά σου, τα αδιέξοδά σου, είχατε συζητήσεις υπερανάλυσης να διεξάγετε. Είχες, που λες, δουλειά.

Μα να ‘σαι και πάλι, εαυτέ μου. Μπαγασάκο; Ρε, εσύ, γελάς! Στο έλεγα πως δεν είχε φύγει το χαμόγελο, στο ‘ λεγα κι ας μην το πίστευα πάντοτε. Είχα ανάγκη να το πιστεύω όμως, να ξέρεις. Ξέρεις πότε κατάλαβα πως ίσως και να τα καταφέραμε πάλι; Λοιπόν, θυμάσαι που κάθε τόσο ξεπροέβαλλαν σκέψεις θετικές και καθάριζαν το μαύρο το έντονο; Θυμάσαι ξαφνικά που μια μέρα χαμογελάσαμε με τον ήλιο, τον ζεστό καφέ, τα χαμόγελα των άλλων; Όταν όλα αυτά γίνονταν όλο και συχνότερα , τότε καταλάβαμε πως επιβιώσαμε. Ξανά. Όρθιοι, ξανά. Μουντζωμένοι, κτυπημένοι, κουρασμένοι, μα εξίσου δυνατοί, τα καταφέραμε.

Τι να μάθουμε και τι να καταλάβουμε; Τι να σου προσφέρουν αρρωστημένες λογικές και μυστήριες συνειδήσεις; Στην τελική αυτό που ανέκαθεν μετρούσε ήταν να κατεβαίνεις το κάθε βουνό, όσο το δυνατό, λιγότερο ανέπαφος. Τι να μανιάζω για εξηγήσεις και αλήθειες σε ιστορίες που το ψέμα και η ανειλικρίνεια ήταν η ταυτότητα; Σκέψου πόσο φτηνά την γλυτώσαμε, που έχουμε ακόμα τους στόχους μας. Τα όνειρά μας τα μεγάλα που για λίγο τα αφήσαμε, είναι ακόμη εκεί. Είναι άλλωστε γερά θεσμοθετημένα, δημιουργημένα με πλήρη συνείδηση, με συγκρότηση λογικής . Και τότε που όλα πρόσταζαν να τρελαθούμε, να σιγάσουμε, να παραιτηθούμε, επιμέναμε κόντρα στον κλοιό κι ας κόντευε να μας πνίξει!

Να ‘σαι και πάλι, μπαγασάκο μου. Ξεκαθαρισμένος, με κύκλους να έχουν σφραγιστεί λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Ναι, ξέρω, δεν έκλεισαν δα και τόσο ομαλά όπως μας τα παρουσίαζαν. Μα είπαμε, αν δεν μαθαίνουμε, τι νόημα θα είχε η πορεία; Πώς να βελτιώνομαι άμα δεν τσαλακώσω και την τελευταία πτυχή μου που επιδέχεται τσαλάκωμα; Τι ομορφιά να μπορέσουμε να προσδώσουμε στα πιο μικρά, όταν όλα έρχονται αβίαστα, εύκολα, συμβατικά;

Έχουμε ακόμα. Έχουμε ακόμα, μα πια, έχουμε ο ένας τον άλλο.

Όλα φως κι όλα σκοτάδι. Η επιλογή ανέκαθεν, μας άνηκε.

Στα πιο όμορφα.

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019 19:13

Ευγένεια, αρετή προς εξαφάνιση

Έγινε πλέον καθημερινό φαινόμενο να έρχεται ο καθένας από εμάς αντιμέτωπος με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να διακατέχεσαι από ευγένεια και σωστούς τρόπους. Είναι αυτοί που πιστεύουν στην ιδέα πως οι φωνές, οι απειλές και οι βρισιές τους κάνουν πιο ανθρώπους.. και όχι μόνο. Γιατί κι όμως, το να είσαι ευγενής στις μέρες μας φαίνεται είναι μορφή αναπηρίας.

Το να κάνεις προσβλητικά σχόλια, να μιλάς απαξιωτικά, απότομα, κάνοντας τσαμπουκάδες εκφοβίζοντας, δεν σε κάνει πιο άνθρωπο. Άνθρωπο σε κάνει το να είσαι ευγενής και μάλιστα αυτό να φωνάζει από μακριά.. Το γεγονός να περιβάλλεσαι από μια αύρα πιο γλυκιά, να έχεις ήθος, αξίες να ξέρεις να συμπεριφέρεσαι καθώς πρέπει σε καταστάσεις, όταν απευθύνεσαι σε ανθρώπους να ξέρεις να μιλάς, να σέβεσαι τον διπλανό σου, να αποδέχεσαι το διαφορετικό και τόσα άλλα, χαρακτηρίζουν τον εαυτό σου και αντιπροσωπεύουν την αξιοπρέπεια σου.

Όλοι εσείς που θέλετε να νιώθετε υπεράνω όλων, να είστε επιβλητικοί, να υποτιμάτε και να σκορπάτε χολή, πιστεύετε πως κατά αυτόν τον τρόπο είστε αξιότεροι ως άνθρωποι; Το μόνο που κατορθώνετε είναι να δείχνετε το πόσο ανασφαλείς είστε, απείθαρχοι, χωρίς παιδεία και ηθικές αξίες.

Είναι μεγάλο προσόν η ευγένεια. Η ευγένεια είναι αρετή, στοιχείο ανωτερότητας , τόσο απλό που κι όμως σπανίζει.. αν δεν μπορείς να έχεις ούτε αυτό, τότε έχεις αποτύχει ως άνθρωπος.

Σταμάτα να οδηγάς.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το άγχος της ημέρας μπορεί να μειωθεί, αν αφήσουμε τα αυτοκίνητα στην άκρη για τις μετακινήσεις μας. 

Μία ομάδα ερευνητών θέλησε να μάθει, αν ο τρόπος που μετακινούμαστε για να πάμε αλλά και για να φύγουμε από τη δουλειά παίζει κάποιον ρόλο στην ψυχική μας υγεία. Η απάντηση είναι "ναι".

 

Ειδικότερα, οι ερευνητές με επικεφαλής τον ψυχολόγο Stephane Brutus κάλεσαν 123 εργαζόμενους από το Μόντρεαλ σε μία προσπάθεια να αξιολογήσουν τα επίπεδα άγχους και τη διάθεσή τους έπειτα από τη χρήση διαφορετικών μέσων μεταφοράς για να πάνε αλλά και για να φύγουν από τη δουλειά. 

Συγκεκριμένα, η ομάδα του Brutus επικεντρώθηκε σε οδήγηση, μέσα μαζικής μεταφοράς, ποδηλασία και περπάτημα.

Τα αποτελέσματα, τα οποία δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό International Journal of Workplace Health Management, έδειξαν πως οι ποδηλάτες είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα άγχους σε σύγκριση με τους υπόλοιπους. 

Το περπάτημα και η χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς φάνηκε να είναι ακόμη ένας καλός τρόπος που βοηθάει στη μείωση των επιπέδων του άγχους, σε σχέση με την οδήγηση.

Μόνο για τα ΜΜΜ ας μας επιτρέψουν οι ειδικοί να αμφιβάλλουμε. Άλλο Καναδάς κι άλλο μία συγκεκριμένη γωνιά της Μεσογείου...
Μόνο για τα ΜΜΜ ας μας επιτρέψουν οι ειδικοί να αμφιβάλλουμε. Άλλο Καναδάς κι άλλο μία συγκεκριμένη γωνιά της Μεσογείου...

Όπως σημειώνεται σε δημοσίευμα στο Reader's Digest οι ερευνητές εξηγούν πως η ποδηλασία έχει καλύτερα αποτελέσματα διότι είναι ψυχολογικά αλλά και σωματικά πιο απαιτητική. Αυτές οι απαιτήσεις οδηγούν σε καλύτερη συγκέντρωση και κατ' επέκταση προσφέρουν περισσότερη απελευθέρωση του στρες που έχει συγκεντρωθεί από τη δουλειά.

Η Δρ Carolyn Dean λέει: "η ταχύτητα που αναπτύσσουμε μέσω του ποδηλάτου σε σύγκριση με το περπάτημα, μας ωθεί να ενεργοποιήσουμε και άλλες αισθήσεις. Να εξισορροπήσουμε τον εαυτό μας καθώς κάνουμε διάφορους ελιγμούς".

"Η ποδηλασία είναι η πρώτη εμπειρία ελευθερίας που έχουμε ως παιδιά. Βλέπουμε τον κόσμο από μία διαφορετική οπτική γωνία, όταν κάνουμε ποδήλατο. Αισθανόμαστε τον αέρα στο πρόσωπό μας, δίνουμε προσοχή και υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι η συγκέντρωση μειώνει τα επίπεδα του άγχους", σημειώνει καταληκτικά η ψυχολόγος Erin Haugen.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2019 20:10

Να κοιτάς με τα μάτια της ψυχής

Ένα μυαλό γεμάτο με το: «εγώ ξέρω», σε κρατά στάσιμο όσο κι αν δεν το καταλαβαίνεις.

 

Ένα μυαλό γεμάτο φόβο και ανασφάλεια αδειάζει την ζωτική σου ενέργεια και σε αποδυναμώνει.

Ένα μυαλό γεμάτο από προσδιορισμούς και στερεότυπα δεν σε αφήνει να κυλάς, να ρέεις στη ζωή.

Αν κοιτάξεις καλύτερα, αν «κοιτάξεις» με τα μάτια της Ψυχής τότε θα το αντιληφθείς, θα το κατανοήσεις και θα τολμήσεις το «ταξίδι». Και τότε, δεν θα χρειάζεσαι ούτε βάρκα ούτε κουπιά για να πλεύσεις.

Όλα τα εργαλεία που νομίζεις ότι χρειάζεσαι
είσαι ΕΣΥ!!!

Δέσποινα Παλαμάρη

Χορηγοί

Παναγιωτόπουλοι
Αγγελόπουλος Παναγιώτης
Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…